"Η αληθινή ζωή δεν εδράζεται στα εφήμερα αλλά σε μια πληρότητα μέσα μας που μας γεμίζει και μας γαληνεύει" t_t

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Πινελιά



Μια μέρα ενώ κατέβαινα σιγά σιγά στον Άδη
απότομα με τράβηξε χέρι αγαλματένιο
φτιαγμένο από τον μάστορα που γράφει ιστορίες
για τόπους που δε γνώρισα, για μέρη που δεν είδα
για θύμhσες που του 'πανε κάποιοι ξενιτεμένοι

Με λέξεις που δεν άκουσα, με σκέψεις που δεν είπα
στα όνειρά μου τρύπωσε κι έβγαλε το μαντήλι
κι είδα το φως να έρχεται, το φως να με τυφλώνει
κι απόρησα και στέναξα και φώναξα του Άδη:
"Ο Ποιητής με φώναξε, πρέπει να πάω πίσω"

Κι ανέβηκα όλα τα σκαλιά κι είδα το πρόσωπό του
κι είδα τα δάκρυα βροχή, τον άνεμο ανάσα
είδα πως γιάτρευε πολλούς μόνο με τη γραφή του
έπιανε την ψυχούλα τους κι έσταζε στη καρδιά τους
χρώματα που του δάνειζαν γεράνια κι άσπρα κρίνα

Και στράγγιζε απάνω τους αρώματα από 'κείνα
που έλουζαν οι άγγελοι τα πιο λευκά φτερά τους
μα ζήλεψα και του 'κρυψα πως ήρθα απ' τον Άδη
κι ύστερα στάθηκα στη γη και έγειρα σιμά του
και πήρα σώμα και μορφή μια φορεσιά πλανεύτρα

Για όσους απορήσατε πώς λάμπω σαν αστέρι
σας λέω: είμαι πινελιά, στου Ποιητή το χέρι..



Ελένη Γούναρη - ( Υ-περαστικές μνήμες )