"Η αληθινή ζωή δεν εδράζεται στα εφήμερα αλλά σε μια πληρότητα μέσα μας που μας γεμίζει και μας γαληνεύει" t_t

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Αναμονή παραλήπτη


Πόσο μα πόσο φως εδρεύει στα ποιήματα!
Εμπρός λοιπόν να τ’ ανιχνεύσουμε
Να γίνουμε ανοιχτοί, εναργείς, μακρόθυμοι  
Το φορτίο φαντάζει βαρύ
Είναι βαρύ  
Η βροχή δυναμώνει τον μακρόσυρτο χτύπο της
Εμείς προχωρούμε εν μέσω προσμονών και ενθυμήσεων
Ως ό,τι δεν έχουμε ακόμα τολμήσει να δούμε
Να πούμε
Να πράξουμε   
Το ποίημα ψάχνει επειγόντως παραλήπτη.


Τάκης Τσαντήλας

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Κρυφός πειρασμός



Έτσι να ραίνουν τα ποιήματα
Σαν βροχές ποθεινές
που διασπούν τις σιωπές
και ποτίζουν τα άνθη
Σαν ρανίδες ασύχαστου πάθους
Ν' αραιώνουν τα σύννεφα
Ν' αγκαλιάζει ο κρυφός πειρασμός το κορμί
και να σμίγουν στη χλόη


Τάκης Τσαντήλας

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Έκσταση



Όταν χορεύεις μες στην έκσταση
και διαγράφεις το περίγραμμα του πόθου
είναι γιατί τα χρώματα της ψυχής πετάρισαν 
και ζωγραφίζουν άναρχα
τη σιωπή μέσα στη νύχτα
 
Γιατί η ποίηση ανταμώνει με την αγρύπνια
και σπινθηροβολεί η αναπνοή 
από μικρά κεντίδια και μεγάλα χαμόγελα
που στροβιλίζονται
στο κύμα
στον άνεμο
στο χώμα

Ο τρελός πειρατής χρόνος
μένει ξωπίσω μας
να μας ακολουθεί ασθμαίνοντας
όταν οι ανάσες εκπνέονται άδολα
και φτερουγίζουν λεύτερα 
ξορκίζοντας το έρεβος
στο πορφυρό ξημέρωμα
που ξεπροβάλλει


Τάκης Τσαντήλας

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Αποστάσεις


Όταν παραγνωρίζονται οι άνθρωποι
παύουν θαρρώ να γνωρίζονται.
Είναι σημαντικό λοιπόν να κρατιούνται
εκείνες οι λεπτές
λεπτότατες αποστάσεις
έτσι που το κοντά
το μαζί
το εμείς
να είναι πάντα εμφαντικό
και πάντα διεκδικήσιμο.


Τάκης Τσαντήλας


Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Σεπτέμβρης



Ιχνηλατώντας τον Αύγουστο
σε κοχύλια και βότσαλα

σ’ απαντώ ως Νηρηίδα
να λάμνεις στα κύματα

να περνάς ακρογιάλια και ξέρες
για να φτάσεις στα ίχνη μου
στις απόκρυφες του πελάγους νησίδες
φέρνοντάς μου νερό
ασπασμό
και Σεπτέμβρη


Τάκης Τσαντήλας

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Έναυσμα


Πέρα απ’ το φως υπάρχει ο ορίζοντας
Πίσω απ’ το χαίρε η λύπη
Που τραγουδάει, που σιωπά
και σμίγει με πέτρα και χώμα
Αγάπη, αγάπη μονάχα
Ως σπορά και παλέτα και έναυσμα
Που καρτεράει να χαμηλώσει η φωτιά
κι η απληστία της θύελλας

Αγάπη σαν θάλασσα
Που να κινεί τη στιγμή
και ν’ ακουμπάει στο μέλλον

Να προσπερνά τα μικρά
και να φιλιώνει τ’ αταίριαστα

Μια καθαρή αμμουδιά που μοιράζεται
Και το εμείς της αγρύπνιας
Που απαγγέλει και ομιλεί
μα δεν θαμπώνει


Τάκης Τσαντήλας