"Η αληθινή ζωή δεν εδράζεται στα εφήμερα αλλά σε μια πληρότητα μέσα μας που μας γεμίζει και μας γαληνεύει" t_t

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Καταφύγιο



Βαθιά η ομίχλη των καιρών που διανύουμε. Πνίγει ανάσες, αφυδατώνει συναισθήματα, αδρανοποιεί αντανακλαστικά.
Η ποίηση είναι ανάγκη, είναι διέξοδος, είναι πλάνη και ρήξη συνάμα. Είναι απόδραση απ’ τη φθορά και τη συνήθεια.
Ιχνηλατεί σκιές, αναδιφεί πληγές, αγκαλιάζει τα έρημα. Στέκεται σύντροφος στις μοναξιές, στις ηδονές, στις καταδύσεις μας.
Στους σφυγμούς και στους χτύπους μας. 

Τάκης Τσαντήλας  

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Γυμνή κι ανυπόδητη


Είσαι η απουσία
που με ακολουθεί ως τα σύννεφα
όπως η μνήμη εισδύει στα όνειρα
γυμνή κι ανυπόδητη
ως ευωδιά ποθητής συνουσίας


Τάκης Τσαντήλας

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Δάκρυ υφαντό


Ω! απάνεμο μυστικό της ψυχής μου
σκήτη σεπτή σ' ανθισμένους λειμώνες
δάκρυ υφαντό απ' αγάπη και άλμη
βάλσαμο πληγωμένης σιωπής και ανάτασης.
Ηδύ μυστικό
της ψυχής μου ανάσα.


Τάκης Τσαντήλας

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Αγάπη




Η αγάπη δεν είναι λέξη ή εικόνα στη σφαίρα του φανταστικού αλλά μια ακατανίκητη έλξη να δώσεις και να πάρεις χαρά, να δώσεις και να πάρεις ζωή μέσα από τις ανάσες εκείνες που γεννούν και ξαναγεννούν ζωή.
Το θαύμα που πραγματώνεται μέσα από την άνθιση των συν-αισθημάτων στις φλέβες μας. Η ανυψωτική ροή των αναπνοών προς το μέγα θάμβος των ηδονών και των αισθήσεων.
Αγάπη είναι η καταλαγή, η αποδοχή, το μοίρασμα κι η προβολή της στιλπνής της γυμνότητας στο δημιουργικό φως του "μαζί". Ο λόγος που γίνεται άνθος, που γίνεται σκέπη, που γίνεται άγγιγμα, που γίνεται ποίημα.

Τάκης Τσαντήλας


Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Άλυτο αίνιγμα



Διαυγές το φιλί σου
Κυματισμός του πελάγους στο σώμα μου
Σε αναπνέω

Πέρασαν χρόνια από τότε
Που το φεγγαρένιο σου βλέμμα αντίκρισα
Αιώνες
Κι ο χρόνος ανέγγιχτος έμεινε πάνω σου
Άλυτο αίνιγμα βαθιά στην ψυχή μου

Πού τριγυρνάς; Μ' ένα ανθάκι στο στήθος
Και τον άνεμο να μαίνεται μέσα σου
Μορφή βιβλική μες στη μέση της θάλασσας
Θεά των θεών και των μύθων

Μεθάει το φως απ' το πάθος σου
Κι υγρό κατακλύζει το σύμπαν

Νιώσε μικρή μου ανάσα το σεπτό μυστικό μου
Το βαθύ δαντελένιο μου άγγισμα
Τον διάφανο ψίθυρο σιγαλά στο αυτί σου
Σε αναπνέω


Τάκης Τσαντήλας